Ik hoor mensen schreeuwen
ik ga ze niet helpen

ik ben geen held

raar hoe je groot wordt met het beeld van een prins voor je
de goede cowboy, je weet wel, die in het wit...

je wordt net twaalf en plots moet je de tafel afruimen, iets dat je een prins nooit zag doen.
Sneeuwwitje doet dat wel als ze niet druk kindjes voor je aant maken is. Misschien de 7 dwergen maar die zijn kort na het lang en gelukkig een vakbond begonnen,... ander verhaal.

Plots vraagt je moeder je dingen, en schreeuwt je pa naar je als je die dingen niet doet, jij komt in opstand want gisteren deden ze het zelf. Jij de goede cowboy moet nu achter het paard aan om z'n stront op te ruimen.

Je pa schreeuwt, je leerkrachten geven je geen punten meer voor goed gedrag, nee het gaat nu om wat je wel doet, niet om wat je niet doet. Ok, je loopt het huis niet rond met je broek af, je houdt je ellebogen van tafel, na de zoveelste hysterische uitbarsting van je moeder leerde je zelf een toiletbril naar beneden doen na de kleine behoefte. Plots moet je dingen zonder nut gaan doen: pen een blad papier vol, haal de borden van de tafel, ruim je kamer op, geef de planten water, ook al ligt dat blad papier voorzien van wat meer rood morgen in de vuilmand, ook al moeten die borden morgen, welliswaar een beetje properder, de tafel weer op, zag je gisteren de vorige plant op de composthoop.

Kinderen zijn niet dom, ze worden enkel zo behandeld. Je vraagt je kind een trap op te lopen, maar laat hem maar één trede zien. So what dat ie moe wordt in de helft, van de trap dondert en een been breekt, leert ie oppassen voor de volgende keer. Dit maar als intermezzo ik wil geen opvoedingles geven.

Verantwoordelijkheid! Wat ze me ook probeerden te leren, er was altijd iets dat me moeilijk viel, die verdomde verantwoordelijkheid.
Misschien omdat het moet, je opgedrongen wordt. Doe het of je stikt. Ze roepen op je, de eerste twee jaar, daarna wordt het slaande deuren, daarna laten ze je vallen, en dat bij je ouders. Doe het verder in het leven en je laat iedereen rond je in de steek. Je laat je eigen in de steek.
En weet je, basisverantwoordelijkheden, het lukt me wel, hey gisteren ruimde ik zelfs de tafel af, mams ik leerde het na 10 jaar! nu het nog zien als gewoonte en niet als iets waarvoor m'n lief de disneyparade moet voor laten komen, met toeters en bellen en de bedankjes achteraf.
Na enkele relaties had ik door dat dat ander wezen geen personage in mijn levensroman was en warempel even graag in de zetel lag als ik.
Misschien is het het laatste restje mannelijkheid in deze geëmancipeerde man. "wij zijn jagers" .. Bullshit, wij wilden uit dat verdomd hol weg, wij willen vluchten, we leerden voetballen of zo, in die tijd met een vrij harde steen, trapten uit, raakten per ongeluk een dino ofzo, en zie daar de jacht was geboren. Niet dat we ons zo bewogen voelden om dat kolosaal ding naar het hol te slepen maar we hadden een alibi nodig. Die dag was er eten, dat moeder maakte en stierven een paar kindjes minder sindsdien is voetbal steevast met de mens geëvolueerd. Zo ver dat voetbal zelfs oorlog kent, alhoewel hij nog steeds bevochten wordt met goedendags, boksbeugels en alles dat we los kunnen trekken. Hey laat ik maar dood zijn de dag dat een hooligan uit z'n hol komt en stoot op een massavernietigingswapen.
Maar het valt me op dat die wij, de mannen, die toch wel heel uitlopend kan zijn, gebonden wordt in een zin voor "laat het maar varen".
Verantwoordelijkheid is iets dat pas op oude leeftijd daagt en wat het fenomeen oude wijzen voort bracht.
Onze zin voor verantwoordelijkheid wordt vaak bezongen in bladen als joepie waar het nog cool is, flair waar het ons geregeld wat rode kaarten en een permanente schorsching oplevert. Met wat geluk geven ze het op eens ze feeling gaan lezen. Gelukkig hebben wij, de mannen, dan nog hustler waar we ons kunnen uitleven in het "mwoehahaha" en "coool" en algemene vetzakkerij.. het is niet zo zeer dat een man geobsedeerd is, het is gewoon zo dat we alle daden zijn gaan liefkozen die we op onze rug kunnen uitvoeren. Toen adam achter eva ging staan en de liefde bedreef had hij waarschijnlijk eerst de fysionomie van een vrouw een paar uur bestudeerd. Hij zag hoe hij haar langzaam aan naar de grond kon toe brengen, door de tijd verdraagden we de missionaris als die laatste sleutel naar het ultieme doel, de vrouw vanboven.
Het was niet zozeer dat we de vrouw als minderwaardig zagen, het was eerder dat als zij dat dacht wij meer op onze rug konden liggen. Je zou nog gaan denken dat geloof door een man is uitgevonden daar het steeds weer de man z'n nonactiviteit gunt.
De eerste wetenschappers, mannen natuurlijk. Enkel wij kunnen zo hard gewoon niets doen dat we er bij gaan liggen en kijken hoe een plantje groeit. We porren in een stuk vlees en we noemen het ontleding, we laten een bal rollen en noemen het bewegingsleer, de hele maatschappij is opgebouwd uit dingen z'n gang laten gaan en dan zeggen dat je iets hebt uitgevonden.

Verantwoordelijkheid, het is iets vreemd, en ik hoor buiten mensen schreeuwen en ik ga ze niet helpen want ze zitten op een kermismolen. En uiteindelijk is het maar wat belachelijk als je met je armen open aan die Kermismolen staat. En op een dag stond het kind van 12 in aanslag met een geweer om de kinderen in afrika te redden. Z'n moeder begreep het niet en sloeg hem omdat haar vader in de oorlog was vermoord.

En misschien gaat dit wel om opvoeding. Want verantwoordelijkheden leer je. Wij mannen zijn zo erg niet. De tafel laat wel een dag op zich wachten. Maar soms moet je los laten, en dan moet je weten waarom. Je kan geen mensen redden uit een brandend vliegtuig dat neerstort vanop een paar kilometer hoogte. Je kan een verdrietig mens niet opvangen als hij met een blok het water inspringt. Misschien werd ooit het verlies te veel voor een man alleen, en was verantwoordelijkheid plots iets heel relatief. Misschien was de schuldige vinden effe niet zo belangrijk, en ging men samen bouwen aan iets dat vergeving noemde, misschien was oprecht verdriet effe genoeg. Je kan geven en geven, maar nooit terug krijgen. Je neemt de trap, een trede hoger, je wordt een beter man, nooit weet je waar het eindigt , nooit weet je of je dit wel aan kan. verantwoordelijkheid het zal je soms worst wezen, maar denk over het leven met elke beslissing die je nam. Wel weetje dat je onderaan de trap alleen staat in een droomwereld. (En staan er ooit vanonder meer dan 50% van deze bevolking dan zal de democratie kapot gaan, want zij zonder enige verantwoordelijkheid staan niet langer alleen, zij die vluchten kaapten een ark met zachte zetels).


Ik nam ooit keuzes en kon ze niet aan, ik leef met de ogen die me niet meer zien staan.
Ik droeg ooit zoveel dat m'n benen eronder braken, nu zie ik dromen waar ik nooit zal geraken.
De kracht van wat we kregen, doet ons elke dag geven
geen kind zou ooit moeten vragen naar liefde of aandacht
geen man ooit smeken te vergeven wat hij vergat
elk moment  is een keuze voor het leven
maar geen man, geen vrouw, geen kind of geen wezen maakt een keuze alleen
een touw bindt ons allen
en wie valt breekt harten
wie staat steunt zwakken
wie draagt, draagt samen

ik zeg dit alles in chaos en zonder lijn, en zoek niet naar een verhaal, ik zeg maar wat
ik wil dat mensen om elkander geven, luiheid vergeven, en luiheid veroordelen.

Ik wil zeggen dat een spiegel veel kan zeggen, maar niet hoe mooi een mens is. Niet dat hij of zij een toekomst heeft of een verleden. Een spiegel zegt veel en morst soms zelf verhalen over avonturen en dalen, maar vertelt nooit wat niet is of nooit geweest is. Maar elk paar ogen spiegelt jouw verhalen en zie jezelf in zoveel ogen, en kijk in die spiegel en schijn terug. Je zal moeten leven met je keuzes, maar geen keuze is eeuwig, geen steen verdraagt duizend jaren water.

en ik ga nu rusten met slijtend verdriet in m'n hart, ik ga nu rusten met angst voor die spiegels die ik liever niet zie. Ik ben geen held, en het knaagt, was ik maar nog steeds de prins, de goede cowboy. Was ik maar die paar spiegels en geen één meer. De wind waait en morgen nieuwe keuzes, en langzaam aan is de wetenschap geboren, met gebroken benen naar die dromen.